چهلمین سالگرد سرکوب دانشجویان دانشگاه کلمبیا
سی ام ماه آوریل، مصادف بود با چهلمین سالگرد یکی از وقایع مهم سال پرجوش و خروش و انقلابی ۱۹۶۸: برخورد خشونت آمیز نیروهای رزمی پلیس شهر نیویورک با دانشجویان دانشگاه کلمبیا و سرکوب اعتصاب آنها. در مراسم یادبودی که به همین مناسبت این هفته در نیویورک طی سه روز انجام شد، پانصدنفر از دانشجویان سابق و فعالانی که در آن اعتصاب شرکت داشتند خاطره جنبش دانشجویی و اعتصاب هفت روزۀ کلمبیا را گرامی داشتند.
درست چهل سال پیش، در تاریخ سی ام آوریل ۱۹۶۸، اعتصاب بزرگ و پر سروصدای دانشجویان دانشگاه کلمبیا که توسط فعالان سازمان «دانشجویان برای یک جامعه دموکراتیک» (SDS) هدایت میشد، با مداخله خشونت آمیز پلیس به پایان رسید. دلایل اعتصاب را دانشجویان «نژادپرستی و نظامیگری» در تصمیمات و طرحهای دانشگاه ذکر کرده بودند. اعتصاب به تعطیلی همه کلاسها انجامیده بود.
پس از شکست مذاکرات طولانی میان رییس دانشگاه و رهبران دانشجویی، در سحرگاه هفتمین روز اعتصاب که طی آن پنج ساختمان اصلی دانشگاه کلمبیا به اشغال دانشجویان درآمده بود، یک نیروی هزار نفره از پلیس شهرنیویورک و نیروهای شخصی پوش امنیتی به بست نشینان ساختمانهای اشغال شده حمله بردند. ساعتها پیش از شروع حمله، مقامات جریان آب و خطوط تلفن ساختمانهای اشغالی را قطع کرده بودند.
در ساعت ۲ و بیست دقیقه نیمه شب، صدای بلندگوی پلیس بلند شد که آخرین اولتیماتوم را به دانشجویان میداد تا تسلیم شوند. به فاصله کوتاهی یونیفورم پوشهای کاسکت به سر با باطوم و چراغ قوه، و چماق به دستانی که شبیه دانشجویان لباس پوشیده بودند، به اعتصابیان حمله بردند.
یکی از خبرنگاران روزنامۀ نیویورک تایمز به نام رابرت تامس جونیور با ضربه دستبد آهنی یک شخصی پوش به سرش از بالای پله ها به پایین پرتاب شد. چشم عکاس مجله لایف به نام ستیو شاپیرو مورد اصابت ضربه مشت یک پلیس قرار گرفت و هنگامی که او کارت خبرنگاریاش را نشان داد دوربیناش را گرفتند و شکستند.
پس از ضربههای باطوم و لگد به دانشجویان، آنها را با دست یا پا میگرفتند و از پلههای سنگی با خشونت پایین میکشیدند و همانطور کشان کشان صدها متر تا محل پارک وانتهای پلیس در خیابان برادوی میبردند. در این زد و خورد که تا ساعت پنج صبح به طول انجامید، ۱۳۲ دانشجو، چهار استاد، و ۱۲ افسر پلیس زخمی شدند، و ۷۲۰ نفر نیز دستگیر و روانه زندان گشتند.
این هفته در دانشگاه کلمبیا و در محله «مورنینگ هایتز» در مجاورت دانشگاه، طی چهار روز در برنامههایی به مناسبت یادبود این واقعه، حدود پانصد تن از فعالانی که در اعتصاب چهل سال پیش شرکت داشتند، با موی سفید و صورتهای چروک خورده، دور هم جمع شدند تا یاد این واقعه و مبارزات دانشجویی سال ۱۹۶۸ را زنده کنند. برخی با دانشجویان کنونی معترض به جنگ عراق و افغانستان ملاقات کردند و از تجارب خود با آنها سخن گفتند. در یکی از این مراسم، رئیس کنونی دانشگاه آقای لی بولینجر حضور پیدا کرد و به شوخی گفت مایل است دفتر خود را تمام شب در اختیار این رادیکالهای سالخورده بگذارد.
اعتصاب دانشجویان رادیکال هرچند با مداخله خشن پلیس به پایان رسید اما به فاصله کوتاهی پس از آن دانشگاه کلمبیا مجبور شد ارتباط خود را با یکی از انستیتوهای تحقیقاتی پنتاگون که برای جنگ ویتنام کار میکرد قطع کند. دانشگاه کلمبیا از ساختن بنایی که قرار بود برای ساکنان سیاهپوست هارلم در خروجی جداگانه داشته باشد صرفنظر کرد. دانشجویان زندانی مشمول عفو شدند و رییس دانشگاه گرِیسون کرک و معاون او نیز زودهنگام مجبور به استعفا گشتند. در مراسم یادبود این هفته، برخی از شرکت کنندگان اشاره کردند که رابطه دانشگاه کلمبیا با همسایگان سیاهپوست و فقیر خود در محله هارلم همچنان ارباب منشانه و نژادگرایانه باقی مانده است.
اما جنگ ویتنام و نظام وظیفه اجباری در سالهای بعد بسیاری از جوانان آمریکایی را به کام خود کشید.
دویچه وله 01.05.2008
